Hayot tomog’ingdan bir qultum suv o’tsadir (Kiril ve Lotinda)

19.03.2018

ҲАЁТ ТОМОҒИНГДАН БИР ҚУЛТУМ СУВ ЎТСАДИР…

(Хаёлим эмас, ҳаётий ҳикоялар” туркумидан. Кирил ва Лотин ҳафрларида)

Номард вирус Жума куни аср намозидан кейин тамоғимдан олди. Тамоғим қичишиб, қуруқ бўлиб қолди. Сув ичдим, ҳеч таъми йўқ эди. Шуни кутиб тургандай ўпкам ҳам “сигнал” бера бошлади. Оиламизда ирсий “Хроник бронхит” бор. Нафасим торайиб, йўтала бошладим. Дарров ёнимда шеригимга айланиб қолган “Seretide Diskus” дорим билан чуқур нафас олдим. Нафасим енгиллашгандай бўлди…

Шу куни кечқурун мазам йўқ эди. Ётишдан олдин “Кутиш”ни ёздим. Вужудимда ва руҳимда пайдо бўлган хасталикни, ноқисликни ифодалайдиган бўлиб кўринди ўзимга. Кейин ухлаб қолибман. Кечаси билан ваража қилиб, алаҳсираб чиқдим. Тушми, галлюцинациями, билмайман, қаёққадир кетишим керак экан, хайр хўшу, нарса олишга вақт йўқ…Шу чала уйқуда ваража тутаётганини, қалтириб, совуқ қотиб кетаётганимни билиб ётардим. Уйим иссиқ, устимда кўрпа, аммо ичим муз каби совуқ, худди Сибирия ўрмонларида ёлғиз қолгандек титрардим…

Жума кечаси шундай ўтди. Шанба тонгда бобдод намозига аранг турдим. Қандайдир ёмон зулук вужудимга ёпишган ва бутун куч қувватимни сўриб олган каби эдим. Ўрнимдан зўрға туриб, таҳорат олиб, бомдодни ўқидим. Фарзнинг иккинчи рукуъсида бошим айланиб, йиқилишимга оз қолди. Намоздан кейин ўзимни ётоққа ташладим. Ўзимдан кетиб қолибман. Бу уйқу эмасди, чунки ухлаш нималиги яхши биламан. Баъзан мен келсам уйқу келмайди, баъзан эса уйқу келса мен келмайман…Кўзимни очсам соат 12 яқинлашиб қолган экан. Оғзим, томоғим қуриб қолган, вужудимда жон йўқдай эди. Ётоқнинг ёнида кичкина стулчадаги пиёладаги сувдан ҳўпладим…Ҳўплашиб билан орқага қайтди…

Байт:

Ҳаёт ҳақида билганларинг фалсафадир,
Ҳаёт томоғингдан бир қултум сув ўтсадир…

Эй, Роббим, сен мени қайси гуноҳларим учун бу куйларга солдинг! Бу фикрни дарров бошимдан узоқлаштирдим, чунки гуноҳ ва хатоларимнинг сони минг битта… Астағфируллоҳа ва атубу илайҳ!

Бу шанба ва бозор муҳим ишларимиз бор эди. Шанба куни “Туркистонликлар Жамияти” бошқарув ҳайъатининг йиғилиши бўлади. Бу йиғилишга қатнаша олмаслигим аниқ эди. Бозор куни эса ҳар уч ойда бир марта бўладиган “Туркиялик ансорлар ва Туркистонлик муҳожирлар”
топлантиси (мажлиси)…

Жамият Раиси Бурҳон акага ватсаапдан хабар ёздим: Шанба кунги Бошқарув мажлисига кела олмайман, грип бўлдим, деб..

Жавоби: “Гечмиш ўлсун (ўтиб кетсин), кўпроқ сув ичинг, овқат еманг” эди..

Жавоб самимий ҳамда кинояли эди. Чунки бирон киши касал бўлганини эшитсам, энг камида уч кун оч қолиб, фақат сув ичишини айтардим.

Шанба куни аҳволим шу қадар абгор эдики, қўлимдан бир иш келмади. Кунни вақт намозларини ўқиш, тавба истиғфор билан ўтказдим. Шом ва хуфтон орасида Анъом сурасидан икки саҳифа (Қуръони Каримни қаердан очсам ўша жойидан ўқиб кетавераман) ўқиб, Роббимдан соғайиб кетишимни сўраб, ўзимга ўзим руқия солдим…

Хуфтондан кейин яна ўзимдан кетиб қолибман. Кечаси соат иккиларда қорним буралиб оғриганидан уйғониб кетдим. Албаҳ вирус ичак чавоғимни ағдар тўнтар қилишга қарор бергандай эди. Зўрға ўрнимдан туриб ҳожатга бордим. Тонггача уч тўрт марта бу ҳол такрорланди. Сабоҳ вақти кўзим илинган экан, азон овози эшитиди. Ҳозир тураман, деб яна ҳушимни йўқотибман. Ўзимга келсам соат 6.45…Кун чиқишга ўн беш йигирма дақиқа қолганди…Базўр ўрнимдан туриб, бомдодни ўқидим…

Роббим шу беш кунлик дунёда мени ҳам касалликлар билан имтиҳон қилди. Еттинчи синфда аппендицит бўлиб, туман касалхонасида операция бўлган эдим. Иккинчи курсда, ангинам шишиб, ТошМининг инфекцион бўлимида даъволангандим. Бундан 10 йилча олдин Норвегияда ўнг буйрагимнинг қуйи йўлларидан тош олдиргандим…

Аммо ҳеч бирида ўзимни бу қадар ожиз ҳис этмаган эдим. Бир қултум сув ичиш мен учун буюк орзуга айланганди. Сувга қарашим билан кўнглим айниб кетарди. Ўрнимдан туришга ҳолим йўқ эди. Файсбокка қарашга эса мажолим…

Бозор куни соат эрталабки ўнлар чамаси бош ва қорин оғриғига бошқа оғриқ ҳам қўшилди. Сувсизликдан юрагим безовта бўлиб, “сигнал” бераётганди. Мен табиб ўлароқ бу оғриқнинг маъносини яхши биламан: Тадбирингни ол, бўлмаса…

112 га, яъни “Тез Ёрдам”га (Туркча Амбуланс) тел қилдим. Касаллигимни тушунтирдим. 10 дақиқада етиб келишди ва 5 дақиқада энг яқин касалхонага олиб боришди. Амбуланс ходимлари билак томиримга игна улашга улгуришди. Касалхонага келишим билан шу игнадан томиримга дори бериб бошлади…Доктор келиб қисқа текшириб кўрди. Зотан, вужудим тиббий жиҳозга боғланган, қон босимим, юрак уришим, ўпкам…бутун органларимнинг фаолиятлари ўртада эди…

Касалхонага кираётганимда қарадим, бозор куни бўлишига қарамай ҳамма ёқ тиқилинч одам эди. Бу Туркияда эмас, ҳамма жойда шундай бўлса керак бугун. Инсоният “тараққий” қилган сайин, унинг ичида пучлари (касаллари) кўпайиб бормоқдадир”. Ҳмм, қатра бўладиган фикр. Ўзим бу ҳолдаману, яна қатрани ўйлайман…

“Капелница” ола бошланимдан 15 дақиқалар ўтиб, менга сув беришларини сўрадим. Фақат тилим ва томоғим эмас, бутун вужудим сувсизликдан қақраб кетганди. Жума куни кечқурундан кейин сув ичмаган эдим. Ҳашира сув ичирмоқчи бўлди. “Йўқ дедим, кароватнинг бош тарафини кўтаринг, ўзим ичаман…”

Эҳтиёткорлик билан бир қултум сув ичдим. Йўқ, орқага қайтмади, осонгина томоғимдан ўтиб кетди. Сув эмас, оби замзам эди. Шундай бўлса ҳам шошмай бир кичкина пластик стакан сувни уч тўрт дақиқада тугатдим. Бобур Шоҳнинг шу байти ёдимга келди:

Ким етса ўлар ҳолатга,
Ул билур жон қадрини…

Сув ичиб бошлашим тузалиб бошлаганимнинг ишорати эди. Бозор куни соат бирга, пешин вақтига яқинлашиб қолганди. Пешиндан кейин “Туркиялик ансорлар ва Туркистонлик муҳожирлар” топлантиси (мажлиси) бошланиши керак эди. Бурҳон ака билан келишиб, у киши тўплантининг очилиш маърузасини, мен эса охирида унинг хулосасини англатадиган маъруза қилишим керак эди. Мен эса бу аҳволда эдим. Капелница боғланган расмимни ватсаапдан у кишига юбордим ва узримни айтдим тўплантига қатнаша олмайман, дея…

Касалхонада икки соатча қолдим. Дори дармондан ва сув ичиб, боя “тирилган” эдим. Капелницани узишлари билан уйга рухсат сўрадим. Доктор “қалб оғрингиз бўлган, ҳеч қурмаса кечгача қолишингиз керак”, деди. Қуш тилини қуш билади. Зотан, ҳамкасб эканлигимни айтгандим. Уйга борай, қолган давони ўзим уйда давом эттираман, дедим. Доктор ноилож жавоб берди…

Соат иккиларда уйга келдим. Дармонсиз эдим, ётоқда яна ўзимдан кетиб қолибман. Кўзимни очганимда соат тўртга яқинлашиб қолганди. Пешин вақти ўтиб кетмасин, дея намозга турдим…

Бурҳон ака касалхонага тушганимни дўстларга айтган шекилли, ватсаппдан уларнинг ҳамдардлик ва Аллоҳдан шифо истаган смслари кела бошлади. Ҳақиқий аҳволимни билишсин, дея ватсаппдаги гуруҳимизга капелницали расмимни ташладим. Яна шифо ва яхши ниятли смслар оқиб кела бошлади…

Улардан бири шу кунларда Умра ибодатида бўлганТоҳир домламиздан келган овозли смс эди:

“Намоз ака. Аллоҳ таоло сизни касаллик билан имтиҳон қилибди. Обид домла билан Маккадан Мадинага қараб кетяпмиз. Аллоҳдан тез шифолар сўраймиз. Сизни бошимиздан кам қилмасин. Обид домла ҳам дуои салом айтяптилар. Намоз ака яхши мақолалар ёзади, ўқиб мазза қиламан, Аллоҳ шифо берсин, деб дуо қиляптилар…”

Жавобим: Аллоҳ рози бўлсин домла! Шундай муборак жойдан дуо салом келган экан, энди менга ўрнимдан туриш вожиб бўлди. Мадинага бориб, Расуллуллоҳ сав га саловату саломларимини етказинг. Яна қанча Умраларга бирга боришни Аллоҳ насиб қилсин! Омин!

Тоҳир домла ва мен Бурҳон аканинг икки ёрдамчисимиз. Аммо шундай муҳим тўпланти куни, Раиснинг ёнида бўла олмадик. Аллоҳ таоло Раисимизга ва Туркистонликлар Жамиятидаги дўстларимизга куч қувват берсин!

Асрни қаддим анча тикланган ҳолда ўқидим. Жума куни намоздан кейин дўкондан энг яхши кўрган меваларим анор, апельсин ва киви олгандим. Бир кивининг терисини шилиб, майда чайнаб етдим. Совуқ ва нордон киви жонимга аро кирди. Етмади, бир анорнинг ярмини ҳам едим. Иштаҳам очилганди…

Файсбокни очдим. Саҳифамга “Русияда Президентлик сийловлари” номли киноя нарса қўйдим. Дўстимиз Рўзибой Азимий “Янги Жамият” гуруҳимизда эълон қилганимиз “БИЗ ЎЗБЕКЛАР КИММИЗ? саволларимизга жавоблар юборган экан. У кишига ташаккур айтиб, жавобларини гуруҳ саҳифасига қўйдим…

Бу кеча, яъни бозор кечаси яхши ухладим. Бу кейинги икки уч кун ичида икки уч марта ҳушимдан кетиб қолишим эмас, ҳақиқий уйқу эди. Чунки уйқу олдидан баъзан ярим соат, баъзан бир соат нималарнидир ўйлаб, хаёл суриб ётадиган одатим бор менинг…

Бомдодни ўқиб, икки соатдир ушбу ҳаётий ҳикоямни ёздим. Аллоҳ таоло ҳеч биримизни касаллик билан имтиҳон қилмасин, қилса ҳам тезда шифосини берсин. Омин!

Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi.
Olmaya devlet cihânda bir nefes sıhhat gibi…

Халқ ичида мўътабар нарса йўқ давлат каби,
Топилмас жаҳонда давлат, бир нафас сиҳҳат каби…

(Дунё султонларининг энг машҳурларидан Султон Сулаймон Қонуний байти)

Намоз НОРМЎМИН
19.03.2018

HAYoT TOMOG‘INGDAN BIR QULTUM SUV O‘TSADIR…

(Xayolim emas, hayotiy hikoyalar” turkumidan. Kiril va Lotin hafrlarida)

Nomard virus Juma kuni asr namozidan keyin tamog‘imdan oldi. Nomard virus Juma kuni asr namozidan keyin tamog‘imdan oldi. Tamog‘im qichishib, quruq bo‘lib qoldi. Suv ichdim, hech ta’mi yo‘q edi. Shuni kutib turganday o‘pkam ham “signal” bera boshladi. Oilamizda irsiy “Xronik bronxit” bor. Nafasim torayib, yo‘tala boshladim. Darrov yonimda sherigimga aylanib qolgan “Seretide Diskus” dorim bilan chuqur nafas oldim. Nafasim yengillashganday bo‘ldi…

Shu kuni kechqurun mazam yo‘q edi. Yotishdan oldin “Kutish”ni yozdim. Vujudimda va ruhimda paydo bo‘lgan xastalikni, noqislikni ifodalaydigan bo‘lib ko‘rindi o‘zimga. Keyin uxlab qolibman. Kechasi bilan varaja qilib, alahsirab chiqdim. Tushmi, gallyutsinatsiyami, bilmayman, qayoqqadir ketishim kerak ekan, xayr xo‘shu, narsa olishga vaqt yo‘q…Shu chala uyquda varaja tutayotganini, qaltirib, sovuq qotib ketayotganimni bilib yotardim. Uyim issiq, ustimda ko‘rpa, ammo ichim muz kabi sovuq, xuddi Sibiriya o‘rmonlarida yolg‘iz qolgandek titrardim…

Juma kechasi shunday o‘tdi. Shanba tongda bobdod namoziga arang turdim. Qandaydir yomon zuluk vujudimga yopishgan va butun kuch quvvatimni so‘rib olgan kabi edim. O‘rnimdan zo‘rg‘a turib, tahorat olib, bomdodni o‘qidim. Farzning ikkinchi ruku’sida boshim aylanib, yiqilishimga oz qoldi. Namozdan keyin o‘zimni yotoqqa tashladim. O‘zimdan ketib qolibman. Bu uyqu emasdi, chunki uxlash nimaligi yaxshi bilaman. Ba’zan men kelsam uyqu kelmaydi, ba’zan esa uyqu kelsa men kelmayman…Ko‘zimni ochsam soat 12 yaqinlashib qolgan ekan. Og‘zim, tomog‘im qurib qolgan, vujudimda jon yo‘qday edi. Yotoqning yonida kichkina stulchadagi piyoladagi suvdan ho‘pladim…Ho‘plashib bilan orqaga qaytdi…

Bayt:

Hayot haqida bilganlaring falsafadir,
Hayot tomog‘ingdan bir qultum suv o‘tsadir…

Ey, Robbim, sen meni qaysi gunohlarim uchun bu kuylarga solding! Bu fikrni darrov boshimdan uzoqlashtirdim, chunki gunoh va xatolarimning soni ming bitta… Astag‘firulloha va atubu ilayh!

Bu shanba va bozor muhim ishlarimiz bor edi. Shanba kuni “Turkistonliklar Jamiyati” boshqaruv hay’atining yig‘ilishi bo‘ladi. Bu yig‘ilishga qatnasha olmasligim aniq edi. Bozor kuni esa har uch oyda bir marta bo‘ladigan “Turkiyalik ansorlar va Turkistonlik muhojirlar”
toplantisi (majlisi)…

Jamiyat Raisi Burhon akaga vatsaapdan xabar yozdim: Shanba kungi Boshqaruv majlisiga kela olmayman, grip bo‘ldim, deb..

Javobi: “Gechmish o‘lsun (o‘tib ketsin), ko‘proq suv iching, ovqat yemang” edi..

Javob samimiy hamda kinoyali edi. Chunki biron kishi kasal bo‘lganini eshitsam, eng kamida uch kun och qolib, faqat suv ichishini aytardim.

Shanba kuni ahvolim shu qadar abgor ediki, qo‘limdan bir ish kelmadi. Kunni vaqt namozlarini o‘qish, tavba istig‘for bilan o‘tkazdim. Shom va xufton orasida An’om surasidan ikki sahifa (Qur’oni Karimni qayerdan ochsam o‘sha joyidan o‘qib ketaveraman) o‘qib, Robbimdan sog‘ayib ketishimni so‘rab, o‘zimga o‘zim ruqiya soldim…

Xuftondan keyin yana o‘zimdan ketib qolibman. Kechasi soat ikkilarda qornim buralib og‘riganidan uyg‘onib ketdim. Albah virus ichak chavog‘imni ag‘dar to‘ntar qilishga qaror berganday edi. Zo‘rg‘a o‘rnimdan turib hojatga bordim. Tonggacha uch to‘rt marta bu hol takrorlandi. Saboh vaqti ko‘zim ilingan ekan, azon ovozi eshitidi. Hozir turaman, deb yana hushimni yo‘qotibman. O‘zimga kelsam soat 6.45…Kun chiqishga o‘n besh yigirma daqiqa qolgandi…Bazo‘r o‘rnimdan turib, bomdodni o‘qidim…

Robbim shu besh kunlik dunyoda meni ham kasalliklar bilan imtihon qildi. Yettinchi sinfda appenditsit bo‘lib, tuman kasalxonasida operatsiya bo‘lgan edim. Ikkinchi kursda, anginam shishib, ToshMining infeksion bo‘limida da’volangandim. Bundan 10 yilcha oldin Norvegiyada o‘ng buyragimning quyi yo‘llaridan tosh oldirgandim…

Ammo hech birida o‘zimni bu qadar ojiz his etmagan edim. Bir qultum suv ichish men uchun buyuk orzuga aylangandi. Suvga qarashim bilan ko‘nglim aynib ketardi. O‘rnimdan turishga holim yo‘q edi. Faysbokka qarashga esa majolim…

Bozor kuni soat ertalabki o‘nlar chamasi bosh va qorin og‘rig‘iga boshqa og‘riq ham qo‘shildi. Suvsizlikdan yuragim bezovta bo‘lib, “signal” berayotgandi. Men tabib o‘laroq bu og‘riqning ma’nosini yaxshi bilaman: Tadbiringni ol, bo‘lmasa…

112 ga, ya’ni “Tez Yordam”ga (Turkcha Ambulans) tel qildim. Kasalligimni tushuntirdim. 10 daqiqada yetib kelishdi va 5 daqiqada eng yaqin kasalxonaga olib borishdi. Ambulans xodimlari bilak tomirimga igna ulashga ulgurishdi. Kasalxonaga kelishim bilan shu ignadan tomirimga dori berib boshladi…Doktor kelib qisqa tekshirib ko‘rdi. Zotan, vujudim tibbiy jihozga bog‘langan, qon bosimim, yurak urishim, o‘pkam…butun organlarimning faoliyatlari o‘rtada edi…

Kasalxonaga kirayotganimda qaradim, bozor kuni bo‘lishiga qaramay hamma yoq tiqilinch odam edi. Bu Turkiyada emas, hamma joyda shunday bo‘lsa kerak bugun. Insoniyat “taraqqiy” qilgan sayin, uning ichida puchlari (kasallari) ko‘payib bormoqdadir”. Hmm, qatra bo‘ladigan fikr. O‘zim bu holdamanu, yana qatrani o‘ylayman…

“Kapelnitsa” ola boshlanimdan 15 daqiqalar o‘tib, menga suv berishlarini so‘radim. Faqat tilim va tomog‘im emas, butun vujudim suvsizlikdan qaqrab ketgandi. Juma kuni kechqurundan keyin suv ichmagan edim. Hashira suv ichirmoqchi bo‘ldi. “Yo‘q dedim, karovatning bosh tarafini ko‘taring, o‘zim ichaman…”

Ehtiyotkorlik bilan bir qultum suv ichdim. Yo‘q, orqaga qaytmadi, osongina tomog‘imdan o‘tib ketdi. Suv emas, obi zamzam edi. Shunday bo‘lsa ham shoshmay bir kichkina plastik stakan suvni uch to‘rt daqiqada tugatdim. Bobur Shohning shu bayti yodimga keldi:

Kim yetsa o‘lar holatga,
Ul bilur jon qadrini…

Suv ichib boshlashim tuzalib boshlaganimning ishorati edi. Bozor kuni soat birga, peshin vaqtiga yaqinlashib qolgandi. Peshindan keyin “Turkiyalik ansorlar va Turkistonlik muhojirlar” toplantisi (majlisi) boshlanishi kerak edi. Burhon aka bilan kelishib, u kishi to‘plantining ochilish ma’ruzasinin, men esa oxirida uning xulosasini anglatadigan ma’ruza qilishim kerak edi. Men esa bu ahvolda edim. Kapelnitsa bog‘langan rasmimni vatsaapdan u kishiga yubordim va uzrimni aytdim to‘plantiga qatnasha olmayman, deya…

Kasalxonada ikki soatcha qoldim. Dori darmondan va suv ichib, boya “tirilgan” edim. Kapelnitsani uzishlari bilan uyga ruxsat so‘radim. Doktor “qalb og‘ringiz bo‘lgan, hech qurmasa kechgacha qolishingiz kerak”, dedi. Qush tilini qush biladi. Zotan, hamkasb ekanlgimni aytgandim. Uyga boray, qolgan davoni o‘zim uyda davom ettiraman, dedim. Doktor noiloj javob berdi…

Soat ikkilarda uyga keldim. Darmonsiz edim, yotoqda yana o‘zimdan ketib qolibman. Ko‘zimni ochganimda soat to‘rtga yaqinlashib qolgandi. Peshin vaqti o‘tib ketmasin, deya namozga turdim…

Burhon aka kasalxonaga tushganimni do‘stlarga aytgan shekilli, vatsappdan ularning hamdardlik va Allohdan shifo istagan smslari kela boshladi. Haqiqiy ahvolimni bilishsin, diya vatsappdagi guruhimizga kapelnitsali rasmimni tashladim. Yana shifo va yaxshi niyatli smslar oqib kela boshladi…

Ulardan biri shu kunlarda Umra ibodatida bo‘lganTohir domlamizdan kelgan ovozli sms edi:

“Namoz aka. Alloh taolo sizni kasallik bilan imtihon qilibdi. Obid domla bilan Makkadan Madinaga qarab ketyapmiz. Allohdan tez shifolar so‘raymiz. Sizni boshimizdan kam qilmasin. Obid domla ham duoi salom aytyaptilar. Namoz aka yaxshi maqolalar yozadi, o‘qib mazza qilaman, Alloh shifo bersin, deb duo qilyaptilar…”

Javobim: Alloh rozi bo‘lsin domla! Shunday muborak joydan duo salom kelgan ekan, endi menga o‘rnimdan turish vojib bo‘ldi. Madinaga borib, Rasullulloh sav ga salovatu salomlarimini yetkazing. Yana qancha Umralarga birga borishni Alloh nasib qilsin! Omin!

Tohir domla va men Burhon akaning ikki yordamchisimiz. Ammo shunday muhim toplanti kuni, Raisning yonida bo‘la olmadik. Alloh taolo Raisimizga va Turkistonliklar Jamiyatidagi do‘stlarimizga kuch quvvat bersin!

Asrni qaddim ancha tiklangan holda o‘qidim. Juma kuni namozdan keyin do‘kondan eng yaxshi ko‘rgan mevalarim anor, apelsin va kivi olgandim. Bir kivining terisini shilib, mayda chaynab yetdim. Sovuq va nordon kivi jonimga aro kirdi. Yetmadi, bir anorning yarmini ham yedim. Ishtaham ochilgandi…

Faysbokni ochdim. Sahifmga “Rusiyada Prezidentlik siylovlari” nomli kinoya narsa qo‘ydim. Do‘stimiz Ro‘ziboy Azimiy “Yangi Jamiyat” guruhimizda e’lon qilganimiz “BIZ O‘ZBEKLAR KIMMIZ? savollarimizga javoblar yuborgan ekan. U kishiga tashakkur aytib, javoblarini guruh sahifasiga qo‘ydim…

Bu kecha, ya’ni bozor kechasi yaxshi uxladim. Bu keyingi ikki uch
kun ichida ikki uch marta hushimdan ketib qolishim emas, haqiqiy uyqu edi. Chunki uyqu oldidan ba’zan yarim soat, ba’zan bir soat nimalarnidir o‘ylab, xayol surib yotadigan odatim bor mening…

Bomdodni o‘qib, ikki soatdir ushbu hayotiy hikoyamni yozdim. Alloh taolo hech birimizni kasallik bilan imtihon qilmasin, qilsa ham tezda shifosini bersin. Omin!

Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi.
Olmaya devlet cihânda bir nefes sıhhat gibi…

Xalq ichida mo‘’tabar narsa yo‘q davlat kabi,
Topilmas jahonda davlat, bir nafas sihhat kabi…

(Dunyo sultonlarining eng mashhurlaridan Sulton Sulaymon Qonuniy bayti)

Namoz NORMO‘MIN
19.03.2018

Görüntünün olası içeriği: bir veya daha fazla kişi, oturan insanlar ve iç mekan
BeğenDaha fazla ifade göster

Leave a Comment